Należy wiedzieć, że gołębie zamojskie, zwane też niekiedy „perskimi”, to kolejna polska rasa posiadająca najlepsze cechy wymagane od gołębi wysokolotnych. Najliczniej hodowana jest w południowo-wschodniej Polsce. Tradycyjne ośrodki hodowli to: Zamość, Chełm, Lublin, Rejowiec. W ostatnich latach gołębie zamojskie, ze względu na walory lotowe, są hodowane niemal we wszystkich rejonach kraju.
Jaka jest historia tej rasy gołębia?
Pochodzenie gołębi zamojskich nie jest dokładnie znane. Według niepotwierdzonej wersji gołębie „perskie” zostały przywiezione w XVII wieku do Zamościa przez jednego z ordynatów zamojskich.
Oto zewnętrzne cechy charakterystyczne dla tej rasy:
- Oczy – średniej wielkości, perłowe, u białych ciemne. Brew niezbyt szeroka, jasnocelista.
- Dziób – średnio długi, niezbyt gruby, jasny; tworzy z czołem kąt rozwarty. Woskówki małe, przylegające, biało przypudrowane.
- Głowa – lekko wydłużona, średniej wielkości, czoło wypukłe, szerokie i dość wysokie. Istnieją odmiany: gładkogłowe i z czubkiem w formie stożka.
- Szyja – średniej długości, dość silna: podgardle łagodnie wykrojone i zaokrąglone. U czubatych z tyłu na szyi tworzy się grzywa.
- Plecy – niezbyt szerokie, wydłużone, lekko ukośnie opadające.
- Skrzydła – mocne, dobrze przylegające, lotki noszone na ogonie, nie dochodzą do końca ogona.
- Pierś – niezbyt szeroka, wypukła, wysunięta do przodu, lekko uniesiona.
- Upierzenie – szerokie, obfite, mocne, dobrze przylegające.
- Nogi – średniej długości; skoki i palce nieopierzone; pazurki jasne.
- Ogon – dość długi, lekko rozszerzający się przy końcu, noszony w jednej linii pleców.
- Rodzaje kolorów:
– Gdy są jednokolorowe: białe, czarne, czerwone, żółte, kawowe, niebieskie, grochowe.
– Gdy są pstre: we wszystkich kolorach; barwnogłowe; o białej głowie, lotkach i ogonie.
Należy wiedzieć, że gołębie zamojskie występują w dwóch takich oto odmianach: gładkogłowej i czubatej (czubek zakończony szpicem). Obydwie odmiany są wysoko cenione przez hodowców. W zależności od regionu hoduje się gołębie zamojskie o krótszej i dłuższej sylwetce, co wynika z upodobań oraz lokalnych tradycji hodowlanych.
Zauważono, że gołębie o nieco krótszej sylwetce są lepszymi lotnikami, lecz nie jest to regułą. Systematycznie trenowane ptaki szybują w powietrzu 5-8 godzin czasu. Podstawą sukcesów lotowych są: dobry stan zdrowia, nieprzeciętna kondycja, systematyczny trening oraz racjonalne odżywianie gołębi. Niezbędna jest też wiedza i doświadczenie hodowlane.
